TAIPEI CITY, 25 AUGUST 2016

by Xu, Ah-Lung, Liu, Chen, Chi & Har$

/
  • Streaming + Download

    Includes high-quality download in MP3, FLAC and more. Paying supporters also get unlimited streaming via the free Bandcamp app.

      name your price

     

1.
21:29
2.
27:51
3.
08:40

about

.#34.
Un-public Thursday evening session on August 25th, 2016, in the basement of the Senko Issha Records store in Taipei City, Taiwan. With Jared Xu (no-input pedal), Ah-Lung (guitar), FangYi Liu (voice, monotron, radio, gong), Yung-Wei Chen (voice, megaphone), Po-Hao Chi (custom built noise box, apps, things) & Har$ (dictaphones, radio, iPad).

Many thanks to Po-Hao Chi for making this 34th unPublic happening, and to Chikuang Wang for the space, the beers, 58 + great atmosphere.
Special thanks to Wenchieh Chien & Meizi Zu, who provided sonic material on personal audio cassette tape that was used in the performance.

credits

released September 2, 2016

tags

license

all rights reserved

about

unpublic Paris, France

"the only difference with a concert is, these are not concerts"

contact / help

Contact unpublic

Streaming and
Download help

Track Name: uP 152
"Bonjour - Bonjour !
Je t'aime !
Bienvenue à Taïwan.
Merci beaucoup.
Bienvenue à Taïwan."
Ik ben je moeder niet!
aa p n oo t m ie s wim zus jet
gijs v uu r t eu n lam k ee s bok
w ei de d oe s hok d ui f sch a pen
...
op en neer en op en neer
op en neer en op en neer
...
Track Name: uP 153
« Grootvader vertelde soms van een monnik, die vaak in zijn eentje aan de zee langs de branding liep. Hij peinsde er over God, de mens, de ruimte, de tijd, de hemel, de hel en hoe dat allemaal in elkaar stak. Maar hoe langer en meer hij dacht, hoe onbegrijpelijker het werd. Op een dag zag hij tijdens zo’n wandeling een meisje dat gekleed in enkel haar lange goudblonde krullen almaar heen en weer liep met een emmertje. Van de branding naar het strand en weer terug.Het kind schepte water uit de zee dat ze een stukje verderop in een kuiltje in het zand goot. De monnik sloeg haar gedoe een tijdje gade. Zijn steeds verder lengende schaduw reikte in het licht van de ondergaande zon al tot over de duinen. Zo’n celibataire geilaard natuurlijk, die mateloos naar de prille borstjes en het spleetje van dat nimfje hunkerde, dat daar zo bloot en onvermoeibaar met emmertjes vol water op en af huppelde. Keer op keer goot het meisje haar emmertje leeg en holde ze weer terug naar de zee. Op en neer en op en neer. Op en neer en op en neer. Op en neer en op en neer.Dat het zand al dat water gewoon opslurpte en het kuiltje vrijwel leeg bleef leek het meisje niet te deren.Toen ze voor de zoveelste keer met een emmer vol zilt water aan kwam zetten, liep de pater op haar toe. Hij vroeg of het niet veel te laat was om zo alleen op het strand te spelen. Je ouders zijn vast ongerust, zei de monnik. Het meisje antwoordde dat ze snel naar huis zou gaan. Ze hoefde alleen nog maar de zee in haar kuiltje te gieten. De monnik schudde vol verbazing met zijn kaalgeschoren kruin. Dat kan toch niet!, zei hij. Zie je dan niet hoe ontzettend groot die zee is? Die past toch van zijn leven niet in dat kleine kuiltje van jou! Ook het laatste sikkeltje zon verdween onder de horizon. Er was enkel nog een puntje gloed dat vuurrode stralen over het water en het strand heen de duinen in schoot. Het hart van de pater sloeg een slag over, en er schoot vast ook onder zijn habijt iets de hoogte in, toen het meisje daarop driemaal zong: Als de zee, meneer, niet in mijn kuiltje kan, hoe wilt u dat God en de hemel, de hel en het Al in uw hoofd passen dan…? Met die woorden verdween het meisje samen met het allerlaatste straaltje zon aan de einder. Het werd er stikkedonker. »